Η αρτοκλασία του Αγίου Νικολάου Μυρών Λυκίας του Θαυματουργού σταματάει τα νερά της πλυμμήρας

http://orthodoxweb.blogspot.com

ORTHODOX WEB

Η αρτοκλασία του Αγίου Νικολάου Μυρών Λυκίας του Θαυματουργού σταματάει τα νερά της πλυμμήρας

Ἦταν ἀγαπημένο ζευγάρι ὁ Θανάσης καί ἡ Σοφία. Ἔστησαν μέ χαρά τό σπιτικό τους στό ὡραῖο προάστιο κάποιας πόλεως τῆς Ἠπείρου κι ἔβαλαν θεμέλιο γερό τό νόμο τοῦ Θεοῦ, τήν ἀγία Πίστι μας. Οἱ μέρες καί τά χρόνια περνοῦσαν σάν λουλούδια καί πουλιά στόν κῆπο τῆς οἰκογένειάς τους, πού γέμισε φωνές παιδιῶν καί ἐγγονῶν. Καί τό σπιτικό στεκόταν, καί ἠ πίστι ἔκαιγε στίς ψυχές καί στή φλόγα τοῦ καντηλιοῦ…

Θαλερές οἱ ἄδολες καρδιές τους ἔκλειναν μέ λαχτάρα τό λόγο Του καί τόν καλλιεργοῦσαν μέ ὑπομονή. Αὐτή τούς ἔδινε κουράγιο στόν ἀγώνα τόν καθημερινό καί στίς δοκιμασίες πού κατά καιρούς κτυποῦσαν τήν πόρτα τους.

Μιά ἀπό αὐτές ἦταν ἀκριβῶς δίπλα τους. Τό ρέμα τῆς περιοχῆς τους, πού σάν φούσκωνε, πλημμύριζε καί χαλοῦσε τόν τόπο στό πέρασμά του. Ἔτσι εἶχαν καταστραφεῖ, ὄχι μιά φορά μόνο, κι ἐκεῖνοι. Κάθε πού ἔβρεχε παραφύλαγαν στό παραθύρι μήν μποῦν στήν αὐλή τά νερά καί πνίξουν τούς κόπους τους.

Ὑγρός καί ὁ φωτεινός χειμώνας μπῆκε μέ τίς γιορτές τίς μεγάλες καί τίς πρῶτες βροχές πού ἔφεραν πάλι αὐτό τό σφίξιμο τῆς ἀγωνίας στίς ψυχές τους. Μουντή ξημέρωσε ἡ Μέρα τοῦ Ἁγίου Νικολάου τοῦ Θαυματουργοῦ, κι ἀφοῦ ἀπόλυσε ὁ ἱερέας, πρίν τή διανομή τοῦ ἀντιδώρου, εὐχήθηκε σ᾽ ὅσους καί ὅσες γιόρταζαν καί πρόσθεσε:

“Νά ἐπικαλούμαστε τόν Ἄγιό μας κι ἄς ἔχουμε φυλαγμένο ἕνα τεμάχιο ἀπ᾽ τήν ἀρτοκλασία του. Σέ περίπτωσι κινδύνου σώζει ἀπ᾽ τή μανία τῶν ὑδάτων”.

Σάν ἔφταναν στό σπίτι ἡ Σοφία ξεχώρισε λίγο ἀπ᾽ τόν ἄρτο καί τόν τοποθέτησε στό εἰκονοστάσι τους, ἔδωσε κι ἕνα κομμάτι στή γειτόνισσα πού ἦρθε τό ἀπόγευμα γιά καφέ.

Τά ξημερώματα ἄκουσαν βουή, βροχή καί ἀστραπόβρουτα. Πετάχτηκε ὁ Θανάσης κι ἔσκυψε ἀπ᾽ τό παραθύρι. Τό ρέμα… τό ρέμα ξεχείλισε πάλι, Θεέ μου… Στάθηκε ὥρα πολλή, ὅταν πιά εἶδε κύμματα νερά νά μπαίνουν στήν αὐλή τους.

“Θεέ μου! Θά πλημμυρίσουμε”, ψέλλισε. “Σοφία, κατεβαίνω στήν αὐλή, ἔχε τό νοῦ σου στήν πόρτα τοῦ ὑπογείου!”.

“Στάσου!”, φώναξε ἡ γυναίκα μέ τόν ἄρτο τοῦ Ἁγίου στό χέρι. “Ρίξτο, Θανάση, στά νερά κι ὅ,τι πεῖ ὁ Θεός καί ὁ Ἅγιος!”.

Ἔκανε τό σταυρό του ὁ ἄνδρας καί μέ μιά κίνησι τοῦ ἔριξε ὅσο πιό μακρυά μποροῦσε στά νερά. Σέ δευτερόλεπτα ἡ ὁρμή τους κόπασε καί ὑποχώρησαν ἔξω ἀπ᾽ τήν αὐλή. Σέ ὅλη τήν περιφέρεια καί τήν πόλι, οἱ ζημιές ἦταν ἀνυπολόγιστες. Στό σπίτι τους περίσσευαν τά δάκρυα τῆς εὐγνωμοσύνης. Δέν λογάριαζαν τόν ἑαυτό τους ἄξιο γιά τό ὁλοφάνερο θαῦμα πού τούς ἔγινε.

Τήν ἄλλη μέρα, καθώς ἡ Σοφία ἔπλενε μέ τό λάστιχο τίς πλάκες τῆς αὐλῆς, τή φώναξε ἡ γειτόνισσα.

“Χίλια καλά νά ἔχετε στό σπίτι σας! Ἔριξα τόν ἄρτο πού μοῦ ἔδωσες στά νερά καί γλύτωσε ὁ Ἅγιος τό σπιτάκι μου!”.

Δάκρυσε ἡ Σοφία καί σταυροκοπήθηκε.

Μεγάλη ἡ Χάρι τοῦ Ἁγίου γιά ὅλους! Τό πιστοποιοῦσε “ἡ τῶν πραγμάτων ἀλήθεια”…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s